short Fic ::: [HBD] Shim ChangMin

Happy Birtday To U Happy Birtday To U Happy BirtdayShim ChangMinขอให้ มินๆ มีความสุขมากๆ ปีนี้ ก็ 19 แล้ว ฮิๆๆ แก่ขึ้นแล้วก็ขอให้คิดอะไรสมปรารถนา สมหวังในทุกๆ สิ่ง สมหวังในทุกๆ อย่าง เป็นผู้นำที่เข้มแข็งเหมือนเดิม น่ารักอย่างนี้ตลอดไป

Title :: Chicken Stew 3

Author :: Sainam

Paring :: TVXQ X Hyukjae

"ว่าไงนะ" ผจก. วงดงบังกำลังหงุดหงิดกำลังการรอคอยเด็กในสังกัดตัวเองที่รอยังไงก็ไม่มาสักที มันน่าหงุดหงิด นักนะ

"งานนี้มันเบี้ยวไม่ได้นะ"

"ขอโทษจริงๆ นะครับ แต่ว่า พวกเราคงไปไม่ได้ ฮยองทั้งหลายไม่สบายมากเลยครับ" เสียงของชางมินอ่อยลงเล็กน้อย

"เป็นอะไรกันล่ะ" คุณผจก. ถอนหายใจก่อนจะถามปลายสาย

"ไม่ทราบครับพวกเรากำลังจะไป โรงพยาบาลกันครับแค่นี้ก่อนนะครับ"

"แล้วยูชอนล่ะ"

"ไม่รู้ว่าไปไหนแล้วครับ เห็นออกไปตั้งแต่เช้าเลยครับ"

"เอ่อ พักผ่อนมากๆ ล่ะ"แล้วสายก็ถูกตัดไป

หลังจากสายถูกตัดไป เสียงร้องโอยโอ๊ยก็ดังขึ้น

"โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว ชางมิ๊นนนน" เสียงยุนโฮดังขึ้น พร้อมกับนอนแดดิ้นบนเตียงจนจะตกมิตกแหล

'ชิ ตัวเองมาว่าเค้าว่า อายคนอ่านบ้างไหม แล้วดูตัวเองสิ นอนเป็นคาบิกอน (ตัวหมีสีเขียวใน โปเกมอน)จะตก

เขียง (เตียง)อยู่แล้ว อยากให้ แจจุงฮยองอยู่บ้านจริงๆ'ชางมินคิด

"โรงพยาบาล" จุนซูกำลังเอื้มมือขึ้นเหนือหัว แล้วพยายามคลานลงจากเตียง

"ฮยอกแจฮยอง มาช่วยกันหน่อยสิฮะ" ชางมินเอาเท้าเขี่ยฮยอกแจที่มานอนค้างด้วยกันตั้งแต่เมื่อคืน แล้วเอามือพยุงจุนซูเอาไว้

'สงสัย ทะเลาะกับคนนั้นอีกแล้วสิถึงหนีมาพักอยู่ที่เนี่ย' ชางมินคิด

"อะไรกัน คนจะนอนนะ" ฮยอกแจพึมพำ งวงเงีย แล้วผลิกตัวให้ไกลเท้าของชางมิน

"ช่วยกันหน่อยสิฮะ ผมคนเดียวไม่ไหวหรอกนะ" ชางมินยังคงใช้ความสามารถพิเศษโดยการเอาเท้าที่ยาวกว่าเขี่ยฮยอกแจให้ตื่น

"อือ ตื่นแล้วๆ มีอะไรกัน" ไก่พันธุ์ลิงลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิเกาหัวแกร๊กๆ

"ผมเสียสละให้ฮยองแบกหมี เอ๊ยไม่ใช่ แบกยุนโฮฮยองไปนะฮะ"

'ชางมิน เป็นคนดีมากเลยแก'

"เอ่อ ก็ได้ไปไหนล่ะ"

"โรงพยาบาลฮะ"

หลังจากที่ช่วยพยุงโลมา และหมีลงลิฟต์มาได้ ฮยอกแจก็บ่นๆ

"ชางมิน ฉันว่า แฮ่กๆ...นายเป็นคนที่เสียสละมากเลยล่ะ ^ ^" ฮยอกแจพยายามทั้งพยุง ทั้งฮุดกระชากลากถูก ยุนโฮ ที่ไร้เรี่ยวแรง

'เจ้าหมีเน่าเนี่ย ตัวหนักเป็นบ้า' ฮยอกแจคิดและแล้วเสียงกรี๊ดกร๊าดก็ดังขึ้น

"กรี๊ดดด อึนฮยอกนิหน่า กรี๊ดดดด" ฮยอกแจรีบทิ้งยุนโฮแล้วหันไปยิ้มให้สาวๆ

"อึนฮยอกเน" ฮยอกแจโปรยยิ้มให้สาวๆ ที่ตามมาดักรออยู่หน้าอพาร์ตเมนต์ดงบัง

"กรี๊ดดด" สาวๆ ส่งเสียงกรี๊ดอีกรอบ

'ไอ้เจ้าไก่พันธุ์ลิงเอ่ย ถ้าฉันหายนะ'ยุนโฮที่นอนพะงาบๆ เหมือนหมีที่โดนผึ้งต่อยอยู่บนพื้นคิดด่าฮยอกแจในใจ

"อึนฮยอกโอป้า ทะเลาะกับคิบอมโอป้าอีกแล้วเหรอคะ?" สาวน่ารักคนหนึ่งในกลุ่มที่รอบล้อมอึนฮยอกถาม

เฮือก!!!

"ทะ...ทำไมผมต้องทะเลาะกับคิบอมด้วยล่ะครับ^ ^" และไม่ลืมที่จะแจกยิ้มให้สาวๆ ทั้งๆ ที่ในใจคิดว่า

'รู้ได้ไงฟระ'

"กรี๊ดดดด นั่น ชางมิน ณ ดงบัง นิหน่า"

'นั่นแฟนคลับฉันนะ'จุนซูคิด แต่ตอนนี้เขาก็ไม่มีแรงพอที่จะพูดแล้ว

แฟนคลับที่กำลังขอลายเซ็นต์ฮยอกแจหันมาเห็นชางมินก็กรี๊ดกราดกันเข้ามาหาชางมิน

ผลั่ก! ตุบ!

จุนซูที่ชางมินรับดูแลอยู่ถูกชนกระเด็นกระดอนไปตกอยู่บนพื้นเป็นโลมาเกยตื้นเหมือนยุนโฮอีกคน

'จุนซูอยากร้องกรี๊ดดดเป็นภาษาโลมา'

หลังจากที่แฟนคลับกลับกันไปแล้ว ชางมินและฮยอกแจก็นึกได้ว่ายุนโฮและจุนซูหายไปไหนก็รีบมองหน้ากัน

และเริ่มตามหา โลมาและหมีป่วย

"ฉันอยู่นี่~~~" เสียงของจุนซูดังขึ้น ทั้งสองคนรีบหันไปดูก็พบโลมาเผือก (จุนซูที่หน้าซีดเหมือนกระดาษ) กับ

หมีเผือกนอนอยู่บนพื้น

"ทำไมไปนอนบนพื้นอย่างนั้นล่ะ ทั้งสองคนไม่สบายแน่เหรอ?" ฮยอกแจถาม และบนหน้าก็มีเครื่องหมาย ?? ปรากฎอยู่

"ก็ เพราะพวกแกนั้นแหละ ทำให้ฉันลงมานอนอยู่บนพื้นอย่างนี้ T^T ฉันต้องตายแน่ๆ" ยุนโฮ ต่อว่า

"แฮะๆ ขอโทษฮะฮยอง ไป ผมจะพาไปโรงพยาบาลน้า"

และในที่สุดชางมินกับฮยอกแจก็ทำสำเร็จ

โรงพยาบาล....

"กรี๊ดดดดด นั่น เชวคังชางมิน" นางพยาบาลคนหนึ่งพูดขึ้นเมื่อเห็นชางมินเดินเข้ามาในโรงพยาบาล

"เซีย จุนซู ยูโนยุนโฮ ฉันจะเป็นลม" นางพยาบาลคนข้างๆ พูดพร้อมกับทำท่าจะเป็นลมให้ได้

"นั่นอึนฮยอก"

"เอ๋ แล้วทำไมเขามากับพวกดงบังล่ะ หรือว่าทะเลาะกับคิบอมบี้อีกแล้ว" นางพยาบาลพากันซุบซิบคนทั้งสี่

'ทำไมคนพวกนี้ถึงคิดอย่างนี้กันนะ ฉันแค่ งอนเท่านั้นเอง' ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครคิด

จุนซูและยุนโฮรีบปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม คนที่อยู่แถวนั้นต่างพากันมองคนหล่อทั้งสี่

"ไม่ทราบมีอะไรให้ช่วยไหมค่ะ" พยาบาลสาวคนหนึ่ง รีบเข้ามายืนตรงหน้าพร้อมกับยิ้มที่คิดว่าสวยที่สุดของตัวเองให้หนุ่มๆ ตรงหน้า

"เพื่อนผมไม่สบายครับ ต้องการพบหมอทั่วไปครับ" ชางมินยิ้มให้พยาบาลสาวตรงหน้าอีกหนึ่งที

"อ๋อ ค่ะ กรุณาแจ้งชื่อพร้อมลายเซ็นต์ เอ๊ย แจ้งชื่อพร้อมบัตรประจำตัวนะคะทางนี้นะคะ"

"ฮะ"

และการดำเนินงานก็ผ่านไปอย่างเชื่องช้า โดยหนุ่มๆ ทั้งหลายหารู้ไม่ว่า นางพยาบาลต้องการถ่วงเวลาให้พวกเขาอยู่นานที่สุด

"ชางมิน ฉันปวดท้องจะแย่แล้วนะ" จุนซูตบไหล่ชางมินที่สนใจทีวีให้มาสนใจตัวเอง

"นั่นสิทำไมช้าจัง ฉันจะไม่ไหวแล้วนะ" ยุนโฮเสริม

"แต่หน้าของฮยองทั้งหลายไม่ได้บอกว่าอย่างนั้นเลยนะฮะ" ชางมินขมวดคิ้วเข้าหากัน

"หน้าฉันมันเป็นอย่างไง? ^ ^" ยุนโฮถาม

"ก็เป็นแบบนี้ไงฮะ ^____________^"

"บ้าเหรอฉันต้องยิ้มให้สาวๆ สิ แต่จริงๆ แล้วฉันปวดท้องจะแย่แล้วนะ^ ^"

"ฮยองอย่าพูดด้วยหน้าตาอย่างนั้นสิฮะ ผมกลัวนะ ^____________^"ชางมินพูดไปก็เลียนแบบหน้าของยุนโฮไป

และในที่สุดพวกเขาก็ได้รับการตรวจในอีก ครึ่งชั่วโมงให้หลัง

"อาหารเป็นพิษเท่านั้นและครับ ไม่ต้องกังวล ฉีดยาสักสองสามเข็มก็หายปล้วล่ะครับ"

"งั้นเหรอครับ แล้วสาเหตุมาจากอะไรหมอพอจะทราบไหมครับ"

"แต่คราวหน้าพวกคุณน่าจะระวังกว่านี้นะครับ ไปกินไก่ไม่สุกอย่างนั้นมันไม่ดีนะครับ"

"คะ....ครับ" ทุกคนต่างงกันเป็นแถวว่าพวกเขาไปกินอะไรกันมา

ติ๊ดๆๆๆ

เสียงโทรศัพท์ของชางมินดังขึ้น ขณะกลับบ้าน

"ฮัลโหล"

(ชางมิน ยุนโฮไม่สบายเหรอ เป็นอะไรมากหรือเปล่า) เสียงของแจจุงดังมาตามสาย

"หายดีแล้วฮะ" แต่ยังไม่ทันทีชางมินพูดจบยุนโฮก็ตะโกนออกลั่นรถว่า

"รีบกลับมาเลยนะ!!!!!" แล้วก็คว้าโทรศัพท์ชางมินมากดวางสาย

เฮือก!! มะ หมี กำลังโดนผึ้งต่อย

ทุกคนในรถกำลังหวาดกลัวกับอาการของลีเดอร์ วงดงบังชินกิ

ณ บ้านดงบังชินกิ

แจจุงกำลังโดนลีดเดอร์ของวงต่อว่า

"แจจุง ฉันเข้าใจในความหวังดีของนายนะ แต่ว่า..."

"....." แจจุงกำลังไม่เข้าใจว่ายุนโฮกำลังจะพูดอะไร

"ถ้าคราวหลังนายรีบมาก ก็ไม่ต้องทำอาหารให้พวกเราหรอก"

"....." แจจุงกำลังมีเครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด

"นายทำให้พวกเราเกือบไม่รอดแล้วนะ" ยุนโฮยังคงพูดต่อไป

"??????" 

"นายจะไปพูดอะไรหน่ยเหรอ"

"ฉันพูดได้ใช่ไหม"

"อืม"

ทุกคนกำลังรอให้แจจุงพูดถึงสาเหตุการทำอาหารที่ผิดพลาดครั้งนี้ ปกติ แจจุงไม่ใช่คนอย่างนี้ เขารอบคอบมาก

"พวกนายพูดเรื่องอะไรกัน?"

"ก็อาหารเรื่องที่นายทำเมื่อเย็นวานไง"

"เอ๋ ฉันเนี่ยนะทำ?? เมื่อไรกัน?" 

"????" คราวนี้เครื่องหมายคำถามกลับมาหายุนโฮแทน

"เดี๋ยวฮะ ถ้ามันเป็นเพราะสตูไก่ที่เมื่อวานพวกเรากินกัน ทำไมผมกับฮยอกแจฮยองไม่เป็นอะไรเลยล่ะฮะ" ชางมินขมวดคิ้วพลางลูบค้างอีกครั้ง

"นั่นสิ - -"""" " ทุกคนเหมือนมีเหงื่อตกลงมากันเป็นแถว

"ไม่หรอก มันเป็นไปได้ ชางมินนะลิ้นจระเข้ไม่ใช่เหรอ ส่วนฮยอกแจน่ะก็ขอแค่เป็นของกินก็พอไม่ใช่เหรอ

คิกๆๆ ว่าแต่ สตูไก่อะไรฉันไม่เคยทำเลยนะ"

"!!!!!!!!!!!!!!!"

จากเครื่องหมายคำถามเปลี่ยนเป็นเครื่องหมายตกใจแทน

"เจ้านั่น!!!"

---------------------------------

2 วันต่อมา ยูชอนก็กลับบ้าน

"ยูชอน"

"เฮือก!!! ตะ ตกใจหมดเลย" ยูชอนหันหลังกลับไปหาคนตัวเล็ก

'จุนซู ทำไมวันนี้อยู่บ้านล่ะ?? วันนี้ไม่น่าจะอยู่บ้านนิ'

"ยูชอน สำหรับสตูไก่นายเมื่อวานน่ะ ฉันป่วยหลังจากกินมัน"

เฮือก!! ระ รู้แล้วเหรอ

"ยูชอน" เสียงเข้มๆ ของแจจุงดังขึ้นมา

"กลับมาแล้วเหรอ ^ ^" แจจุงยิ้มให้ก็จริงแต่น้ำเสียงไม่ยิ้มไปด้วยเลย

"ฮะ ฮะ"

"ฉันรู้สึกดีมากเลยนะที่นายเอาชื่อฉันไปใช้น่ะ ^ ^"

"- -" คือว่าฮยองอา~~~~"

"ยูชอน" เสียงของยุนโฮดังขึ้นมาพร้อมกับร่างใหญ่ๆ

"ฮยองอา~~~~~~~~~~T^T"

'แย่แน่ พระเจ้าฮยอกแจไม่ช่วยไก่เลย'

"เป็นอะไรนะ ^ ^ฉันแค่จะบอกว่า สตูไก่ที่นายทำเมื่อวานนะ ทำให้ฉันโดนผึ้งต่อยไปสองเข็มเชียวนะ หึหึ ^ ^"

"ฮยองอา~~~~~~ ขอโตดงับ วันหลังจะไม่ทำแล้วงับ T^T"

"^ ^"

"ฮยองอย่าทำอย่างนี้สิT^T"

"หึหึ ตายแน่ไก่น้อยเอ๊ย"

"แล้วเรื่องอะไรไก่จะอยู่ให้ตายล่ะไปก่อนนะ"

จังหวะเดี๋ยวกันกับที่ยูชอนเปิดประตูออกไปชนกับใครคนหนึ่งเข้า

"อุ๊ยยยย เจ็บเป็นบ้า" คนที่โดนชนเข้านั้นเอามือคลำจมูกตัวเองแล้วหันไปมองคนที่ชนตัวเอง ยังไม่ทันไรพอหัน

กลับมาก็โดนชนเข้ากับหมีร่างยักษ์อีกครั้ง

"ฮึย อะไรกันวะ" คนโดนชนสถบก่อนจะลุกขึ้นปัดกางเกงตัวเองแล้วเดินเข้าไปในบ้าน

"อ้าวคิบอม มาทำอะไร" จุนซูที่ยืนอยู่กับฮยอกแจทักคิบอมที่เพิ่งเดินเข้ามา

คิบอมไม่ตอบ แต่หันไปจ้องคนข้างๆ แทน

"เอ่อ งั้น ฉันออกไปตามล่าหายูชอนก่อนนะ" แล้วจุนซูก็ปล่อยทั้งสองคนไว้อย่างนั้น

"เอ่อ..." ฮยอกแจไม่รู้จะพูดอะไร

"กลับบ้าน รู้ไหมว่า ทึกกี้ๆ ฮยองห่วงขนาดไหนแล้ว" คิบอมเดินเข้าไปจะจับมือฮยอกแจแต่ฮยอกแจสะบัดหลบ

"ไม่"

"อย่าดื้อสิ"

"...."

"ไม่ใช่แค่ทึกกี้ๆ ฮยองห่วงหรอกนะ ฉันก็...เป็นห่วงนะ...." คิบอมก้มหน้า

"...???" ถึงหน้าจะทำเป็นงง แต่จริงๆ แล้วฮยอกแจกำลังยิ้มในใจ แต่ยังไม่ทันไรก็ต้องหุบยิ้ม

"กลัวนายไปทำอะไรคนอื่นเข้าน่ะ ดังนั้น นายควรจะกลับบ้านได้แล้ว" น้ำเสียงเจื้อไปด้วยความเป็นห่วง

คิบอมจะเดินเข้าไปจับมือฮยอกแจอีกครั้งและด้วยความไวกว่าครั้งก่อนคิบอมจึงสามารถจับมือได้

"ปล่อยนะ ไม่กลับ เชอะ"

"งั้นฉันจะอยู่นี่" ว่าแล้วก็นั่งแหมะมันตรงนี้แหละ พร้อมกับฉุดเจ้าของมือที่จับไว้ได้ให้ลงมานั่งด้วยกัน

"เฮ้ย!! แล้วพวก ดงบังเขาจะอยู่กันอย่างไง"

'ยังมีอารมณ์ไปนึกถึงคนอื่นอีก' คิบอมหน้าบูดนิดหน่อย

"ก็นายไม่กลับ ฉันก็กลับไม่ได้ ทึกกี้ๆ สั่งมาให้พานายกลับ" คิบอมพูด

'คนอะไรใจแข็งชมัด ตัวเองมาพาเขากลับเองนิหนา เพราะเมื่อวานโทรไปลีทึกฮยองแล้ว นายนี่ไม่รู้เลยหรือไง ฮ่าๆๆ'

ฮยอกแจกำลังหัวเราะในใจอย่างสนุกสนาน

"นี่!!!! พวกนาย เห็นใจคนอื่นเขามั้งสิ" แจจุงที่กลับมาจากการไล่ล่าไก่ป่าก็ตะโกนใส่คนทั้งสอง

"ก็ฮยอกแจไม่ยอมกลับ ผมเลยไม่กลับ"

แจจุงทนไม่ไหวในความงี่เง่าของทั้งคู่จึงหิ้วคอเสื้อของ ฮยอกแจไว้ข้างหนึ่ง ของคิบอมข้างหนึ่งพร้อมกับเดิน

ออกไปเตะประตูแล้วโยนพวกเขาทั้งสองออกไปข้างนอก

"งอนแล้วไม่ต้องมาที่นี่กันอีกเลยนะ!!!"

ปัง!!!!!!

"เอ่อ กลับก็ได้"

-----END-------

และแล้ว Chicken Stew....ก็จบลงประการฉะนี้แลลลลลลลล

***************Talk*******************

รู้สึกดีใจที่ปิดฟิคได้ เฮ้อ ยาวนานมากกับโครงการนี้ ไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้

สำหรับโครงการนี้ ฟิคนี้นู๋มินเด่นโยเฉพาะ

ฟิคนี้กระท่อนกระแท่นที่สุดเพราะแต่งสด ไม่ได้ รีไรท์อะไรเลย หัวเพรียวๆๆ

ก็อย่างที่เคยบอกมาแล้วในสองฟิคที่แล้ว แค่ของขวัญเท่านั้น และ ความชอบ

เท่านั้น แต่ก็อยากได้คำติชมด้วยนะ ^ ^

ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านถึงตรงนี้นะคะ

สาบานจะไม่ทำอะไรอย่างนี้อีกแล้วT T

Thank.......

////////////////////////////////////////////////////